خبر نامه شب تاب در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود – از گوشهای برون آی ای کوکب هدایت.
به گزارش تایمز اسرائیل و رسانههای بینالمللی، رافی پرتز وزیر آموزش و پرورش و رهبر «اتحاد احزاب راست» این سخن را به تازگی در یک نشست کابینه، هنگام دیدار وزیران با فعالان گروههای یهودی در کشورهای خارجی بیان کرد.
وبسایت اکسیوس گزارش داده بود که دنیس راس دپیلمات پیشین آمریکایی و دبیر شورای موسسه «سیاست مردم یهودی» در نشست روز اول ژوئیه کابینه اسرائیل، گزارشی درباره وضعیت یهودیان جهان به ویژه در آمریکای شمالی ارائه کرده بود.
رافی پرتز در این نشست گفته بود که ازدواج یهودیان با افراد غیر یهودی در ۷۰ سالی که از وقوع هولوکاست سپری شده، باعث «از دست رفتن شش میلیون یهودی دیگر» شده است.
در هولوکاست، کشتار هدفمند یهودیان در حکومت آلمان نازی به رهبری آدولف هیتلر، شش میلیون تن از یهودیان اروپا کشته شدند.
سخنگوی رافی پرتز سخنان بیان شده از سوی این وزیر را تایید کرد اما دستکم یک وزیر دیگر، یووال اشتاینیتز از حزب حاکم لیکود با این اظهارات مخالفت کرده بود.
به گفته اشتاینیتز، «ازدواج مختلط مشکل حیاتی نیست؛ نگاه حقارتآمیز به یهودیان آمریکا که نه تنها از نظر مذهب، بلکه بیشتر از دید فرهنگی و تاریخی خود را یهودی میدانند، باید متوقف شود».
بنیامین نتانیاهو در جمعبندی این نشست گفته بود که نگرانیاش از (کاهش) جمعیت یهودیان بیشتر از تمایلات سیاسی یهودیان آمریکا است. ظاهرا اشاره او به تمایل اکثریت یهودیان آمریکایی به دمکراتهای مخالف دونالد ترامپ، رئیسجمهوری ایالات متحده، است.
به نوشته تایمز اسرائیل، جاناتان گرینبلات مدیر موسسه «ضد افترا» که در این نشست کابنیه حضور داشت، کاربرد واژه «هولوکاست» برای توصیف ازدواج یهودی با فرد غیر یهودی را «غیر قابل تصور» خوانده بود.
بنیاد یهودی «رودرمن» در آمریکا نیز گفته که سخنان این وزیر اسرائیلی «غیر مسئولانه و غیر محترمانه» بوده است؛ کنگره یهودیان آمریکا نیز این اظهارات را «غیرسازنده» دانسته است.
رافی پرتز پیشتر یک روحانی ارتودکس در ارتش اسرائیل بود و اخیرا پس از اینکه به رهبری «اتحاد احزاب راست» رسید، بنیامین نتانیاهو او را به جای نفتالی بنت رهبر پیشین این حزب به پست وزارت آموزش و پرورش منصوب کرد.
در روزهای اخیر تنها سخنان وزیر آموزش و پرورش نیست که بحثبرانگیز شده است؛ ربای شلومو آوینر که از رهبران روحانی «صهیونیستهای مذهبی» است، هفته گذشته گفت «سیاست برای زنان نیست»؛ وی در آستانه انتخابات پیشروی این کشور توصیه کرد که خوب است زنان از ورود به عرصه سیاست خودداری کنند.
در اسرائیل که از دههها قبل شاهد نخستوزیر زنی مانند گلدا مئیر بوده یا زیپی لیونی تنها یک گام تا نخستوزیر شدن فاصله داشت، و یا هنوز سیاستمداری مانند آیلت شاکد در سودای نخستوزیری است سخنان ربای آوینر با شدیدترین انتقادها روبرو شده است.
یائیر لاپید، سیاستمدار اسرائیلی، در واکنش گفته است: «متعصبین مذهبی و زنستیز جایگاهی در سپهر سیاسی ندارند» و خوب است که حتی در دادگاههای شرع یهودی نیز جایی نداشته باشند.
از سوی دیگر، ماجرای بشقاب غذای سفیر اسرائیل در برزیل در کنار رئیسجمهوری این کشور آمریکای لاتین که به نوعی در ارتباط با قوانین یهودی قرار گرفته، بحثهای زیادی در پی داشته است.
یوسی شِلی، سفیر اسرائیل در برزیل، عکسی از خود را در کنار ژائیر بولسهنارو رئیسجمهوری برزیل، در صفحه توئیترش قرار داده که ظاهرا خوراک خرچنگ در بشقاب هر دو با فتوشاپ سیاه شده است.
طبق قواعد خوراک کاشر یهودی، خرچنگ و بسیاری از خوراکهای دریایی حلال نیستند.
سفیر در مصاحبههای متعددی که داشته است، خوردن خرچنگ را تکذیب کرده و مدعی شده که با بولسهنارو در راه رفتن به مسابقه نهایی جام فوتبال آمریکای لاتین بود که رئیسجمهوری برزیل او را به یک رستوران دریایی برد و «خوراکهایی به روی میز آورده شد که او آنها را کنار گذاشت».
از آنجا که آقای شلی انتصاب شخصی بنیامین نتانیاهو است، این امر برای حزب لیکود در آستانه انتخابات پارلمانی اسرائیل چندان خوشایند نیست.
لیکود برای تشکیل دولت بعدی بیش از گذشته به پشتیبانی احزاب راست و مذهبی نیاز دارد در حالی که بر اساس نظرسنجیهای این هفته، ائتلافی شامل مذهبیون که تا پیش از این «حامیان طبیعی» نتانیاهو بودند، در مقایسه با انتخابات شکست خورده سه ماه پیش، تضعیف شده است.
News فارسی
BBC News فارسی Navigation
صفحه اول
پخش زنده
ویدیو
تلویزیون
رادیو
ايران
افغانستان
جهان
هنر
ورزش
اقتصاد
دانش
شما
عکس
ناظران میگویند…
نمایشگاه عکس ‘یهودیان ایرانی’ در کنیسه اورشلیم پراگ
بی بی سی فارسی/ نمایشگاه عکسی از حسن سربخشیان با عنوان “زندگی یهودیان ایرانی” در کنیسه اورشلیم در پراگ در حال برگزاری است.
سربخشیان عکاسی این پروژه را از سال ۱۳۸۷ در ایران شروع کرد. هدف اولیه این بود که این عکسها در قالب کتابی در ایران چاپ شود تا گوشهای از زندگی یهودیان در ایران به مردم نشان داده شود. او در سال ۱۳۸۷ از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای انتشار این کتاب درخواست مجوز کرد، پس از یکسال و درحالی که پاسخی برای مجوز کتابش دریافت نکرده بود به واسطه رییس دفتر وزیر فرهنگ، ماکت کتاب را به دست صفار هرندی وزیر وقت رساند تا شاید تسهیلی در اخذ مجوز صورت گیرد. دو ماه پس از آن در سال ۱۳۸۸، وزارت اطلاعات ایران او را احضار و مورد بازجویی قرار داد و او را متهم به جاسوسی فرهنگی برای اسرائیل کرد.
پس از این اتفاقات که در نهایت منجر به خروج سربخشیان از ایران شد، چاپ کتاب در داخل ایران منتفی شد. اکنون پس از ده سال این کتاب در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا با همکاری لیور اشترنفیلد در دست انتشار است و بالاخره امکان نمایش عکسها در پراگ هم فراهم شده است.
در این نمایشگاه که میتوان آن را به دو بخش تقسیم کرد، در یک سو زندگی یهودیان در ایران به تصویر کشیده شده و در بخش دوم، سربخشیان طی سفری به اسرائیل، زندگی یهودیان ایرانی در اسرائیل را عکاسی کرده است؛ یهودیانی که پیش و پس از انقلاب به اسرائیل مهاجرت کرده و حالا نسل دوم و سوم آنها نیز در اسرائیل در حال پاگرفتناند.
در این نمایشگاه، در بخش مربوط به ایران که در ده شهر عکاسی شده، زندگی روزمره یهودیان به تصویر درآمده است. آداب و عبادات آنها و اینکه چگونه این اقلیت مذهبی، با وجود زندگی در جامعهای اسلامی مانند ایران، به کار و زندگی مشغولند
به باور سربخشیان اگر این کار در ایران چاپ میشد، یک سند ایرانی به زبان فارسی بود و احتمالا نمیتوانست مخاطب خارجی پیدا کند. او میگوید: “از طرف دیگر فکر میکنم باید این نمایشگاه و عکسهایی را که باعث شد از ایران خارج شوم، برگزار میکردم تا در دهمین سال مهاجرتم، بتوانم از ایران و آن چیزی که پشت سر گذاشتم، رها شوم. الان برای من بعد از ده سال، این نقطهی رهایی است. انگار ایران برایم تبدیل به بخشی از حافظهام شده. این نمایشگاه بخشی از زندگی شخصی من شده بود، مثل باری که باید آن را زمین میگذاشتم تا بتوانم رها شوم.”
در این نمایشگاه، در بخش مربوط به ایران که در ده شهر عکاسی شده، زندگی روزمره یهودیان به تصویر درآمده است. آداب و عبادات آنها و اینکه چگونه این اقلیت مذهبی، با وجود زندگی در جامعهای اسلامی مانند ایران، به کار و زندگی مشغولند.
در یکی از این عکسها، پزشکی یهودی در بیمارستان دکتر سپیر در تهران، کودک تازه متولد شده ای را در دست دارد. این بیمارستان نخستین مرکز درمانی و خیریه یهودی است که با بیش از ۵۰ سال سابقه هم مسلمانان و هم یهودیان را درمان می کند
در یکی از این عکسها، پزشکی یهودی در بیمارستان دکتر سپیر در تهران، کودک تازه متولد شده ای را در دست دارد. این بیمارستان نخستین مرکز درمانی و خیریه یهودی است که با بیش از ۵۰ سال سابقه هم مسلمانان و هم یهودیان را درمان می کند. سربخشیان میگوید این تصویر برای من نمایی از آینده است، اینکه این کودکان بیست سال بعد چطور فکر میکنند. چه تفکراتی دارند و نسبت به یهودیان چه مواضعی میگیرند.
بیشتر بخوانید:
یک یهودی ایرانیاصل، رئیس جمهور کشوری با دو نفر جمعیت
اقلیتهای دینی غیرمسلمان در ایران و تغییر سنتها
آیا انقلاب اسلامی اقلیتهای دینی را از ایران فراری داده است؟
مهاجرت اقلیتهای دینی از ایران؛ “میروند که زندگی کنند”
دشواری های اقلیت بودن در ایران
تصاویری که از زندگی یهودیان در ایران گرفته شده، نشان میدهد که این اقلیت با وجود تمام محدودیتها، از آزادی نسبی برای انجام آداب و عباداتشان برخوردارند، هرچند که همواره در مظان اتهام ارتباط با اسراییل هستند.
بخش دوم نمایشگاه، عکسهایی از زندگی یهودیان ایرانی در اسرائیل است. افرادی که در دورههای مختلف به اسرائیل مهاجرت کرده و حالا جمعیتی بین دویست تا دویست و پنجاه هزار نفر را تشکیل میدهند. خواندن توضیحات هرکدام از عکسها بیانگر این است که بیشتر آنان با وجود زندگی در اسرائیل، وقتی از وطن حرف میزنند، همچنان ایران را وطن خطاب میکنند. بسیاری از آنها به واسطه زندگی در اسرائیل هرگز امکان بازگشت به ایران و دیدار با اقوام و آشنایانشان را ندارند و به گفته سربخشیان حتی در جامعه اسرائیل نیز به دلیل اینکه از ایران آمده اند، مورد تبعیض قرار میگیرند. به همین دلیل است که یهودیان ساکن در ایران به ندرت علاقهای به ترک ایران و رفتن به اسرائیل دارند، چرا که به تبعیضهای موجود در آن جامعه علیه کسانی که از جامعه مسلمان ایران آمدهاند آگاهی دارند.
تصاویری که از زندگی یهودیان در ایران گرفته شده، نشان میدهد که این اقلیت با وجود تمام محدودیتها، از آزادی نسبی برای انجام آداب و عباداتشان برخوردارند، هرچند که همواره در مظان اتهام ارتباط با اسراییل هستند
سربخشیان در مورد بخش مربوط به اسرائیل در نمایشگاهش، میگوید: “برای من بخش اسرائیل فرصتی بود برای اینکه این پروژه به زبان مشترک ایرانیها تبدیل شود. اگر این عکسها در ایران به نمایش درمیآمدند در جامعه ای با اکثریت مسلمان، عکس اقلیت یهودی را داشتیم ولی الان برعکس است. یهودیان در این مجموعه عکس تبدیل به اکثریت شدهاند و مسلمانان درون عکسها در اقلیت هستند.”
او میگوید که توجه عمدهاش در بخش مربوط به اسرائیل بر روی مهاجرت و مفهوم “وطن” است. اینکه وطن برای آنها کجاست؟
بسیاری از سوژههای عکاسی او، ایران را به عنوان وطن میشناسند. هرچند برخی از آنها هم تمایلی به ترک اسرائیل ندارند و میگویند: “وطن ما همینجا است، اگر وطنمان ایران بود ناچار نمیشدیم از آن فرار کنیم.”
یکی از تصاویر مربوط به ژانت است که در اسرائیل آواز سنتی ایرانی تعلیم میدهد و نیم قرن پیش به اسرائیل مهاجرت کرده است. او با وجود اینکه ناچار به فرار از ایران شده است، بدون هیچ شکی ایران را سرزمین مادریاش میداند. او ٥٠ سال است كه در اسراییل زندگی می کند. او معتقد است ایران سرزمین مادری اوست و در این باره شکی ندارد. او به دلیل شرایط سخت ایران و تابو بودن همه چیز از آن فرار کرده است. ژانت اینک اسراییل را خانه خود می داند و آن را دوست دارد. او خود را مدیون دو سرزمین ایران و اسراییل می داند، زیرا در حرفه خود، موسیقی ایران را الهام بخش می داند.
هیلا بارل همراه پدر بزرگ خود یعقوب میرزا. هیلا از نسل دوم مهاجران ایرانی است که در اسراییل متولد شده است اما عاشق ایران است. بیشتر خانواده او از ایران هستند و از کودکی بارها درباره ایران شنیده است. او میگوید زندگی شخصی و فردی او حول محور ایران شکل گرفته است. به گفته او دراسراییل با تبعیض نژادی زیادی روبرو است چون از کشورهای اسلامی آمده است
دیگری تصویری است از فردی به نام فرهاد مرادیان که ۴۱ سال پیش به اسرائیل مهاجرت کرده و دو سوم زندگیاش را در آنجا گذرانده است. اما هر روز اخبار رسانههای فارسی را دنبال میکند و همیشه دلش میخواهد به ایران برگردد. او میگوید: “حتی رنگ خاک اینجا با ایران متفاوت است و زندگی در اسرائیل مانند این است که یک نفر شما را از جایی بِکَند و بخواهد جای دیگری بکارد.”
سربخشیان در مورد نحوه پیدا کردن سوژه عکسهایش در اسرائیل میگوید: “وقتی از طرف دانشگاه به اسرائیل سفر کردیم، فکر کردم که خیلی خوب است اگر بتوانم از ده نفر عکاسی کنم. اما آنجا در مرکز تلآویو یک بازار ایرانی است که با استقبال کسبه بازار توانستم در شش ساعت از ده نفر عکاسی کنم. من الان بعد از ده سال مهاجرت و جدایی از ایران، حال آنها را خوب میفهمم. انگار در جایی رها شدهاند و بعد از سالها یک نفر سراغشان رفته است.”
حسن سربخشیان در مورد اینکه چرا به دنبال به تصویر کشیدن زندگی یهودیان ایرانی رفته است، توضیح میدهد: “اولین سوالی که خیلیها میپرسند این است که شما یهودی هستی؟ و وقتی پاسخ منفی میدهم برایشان سوال است که چرا سراغ یهودیان رفتهام. برای من این پروژه، سرگذشت پنج ـ شش میلیون ایرانی را نمایندگی میکند که بدون اینکه بخواهند در نتیجه عملکرد جمهوری اسلامی، کل زندگیشان را در شرایطی تبعیضآمیز سپری میکنند، فرقی نمیکند یهودیان، بهاییان یا دگراندیشان. همه اینها به دلیل اقلیت بودن، مجازات میشوند. اما این بخش اسرائیل برای من تبدیل به یک روایت شخصی شده است. چون آنها در ایران اقلیت بودند و ما اکثریت. اما حالا در مهاجرت، خودم در اقلیت هستم و شرایطشان را بهتر درک میکنم.”
به گفته این عکاس: “این نمایشگاه یک نمونه کوچک از جامعه ایران است. میتوانیم اسمش را عوض کنیم. بهاییان ایرانی، زرتشتیان ایرانی و… شاید باید دهها نمایشگاه برگزار شود تا زندگی ایرانیان مهاجر و اقلیت های ایرانی روایت و ثبت شوند.”
سربخشیان می گوید برای من این پروژه، سرگذشت پنج ـ شش میلیون ایرانی را نمایندگی میکند که بدون اینکه بخواهند در نتیجه عملکرد جمهوری اسلامی، کل زندگیشان را در شرایطی تبعیضآمیز سپری میکنند، فرقی نمیکند یهودیان، بهاییان یا دگراندیشان./فریدون و ناهید از یهودیان ایرانی اسرائیل
موضوعات مرتبط
